Uchodźcy w dzielnicy Freudenstadt: praca przymusowa czy wymogi prawne?

Uchodźcy w dzielnicy Freudenstadt: praca przymusowa czy wymogi prawne?

Obecnie w dzielnicy Freudenstadt toczy się ożywiona dyskusja na temat warunków, w jakich muszą pracować uchodźcy. Głośny Posłaniec Czarnego Lasu Osoby dotknięte są pod presją, aby zaakceptować oferty pracy, które są dostępne między innymi w przedsiębiorstwach zajmujących się gospodarką odpadami i na placach budowy. Praktykę tę krytycy, m.in. Stefan Gohr z Towarzystwa Przyjaciół Azylu, określają mianem pracy przymusowej, natomiast starostwo odrzuca oskarżenie i powołuje się na orzecznictwo, które kwalifikuje tę procedurę jako legalną.

Kolejnym kluczowym aspektem są korzyści finansowe, jakie uchodźcy otrzymują w trakcie pobytu. Samotna osoba ubiegająca się o azyl, przebywająca w ośrodku, otrzymuje 397 euro miesięcznie, na które składają się różne pozycje. Należą do nich między innymi:

• 168,52 Euro für Nahrungsmittel, Getränke und Tabakwaren
• 40,30 Euro für Bekleidung und Schuhe
• 11,18 Euro für Gesundheitspflege
• 43,68 Euro für Verkehr
• 43,54 Euro für Post und Telekommunikation
• 38,52 Euro für Freizeit, Unterhaltung und Kultur
• 12,73 Euro für Beherbergung und Gaststättendienstleistungen
• 38,52 Euro für sonstige Waren und Dienstleistungen

Korekty w przypadku obniżek świadczeń

W przypadku obniżek świadczeń spowodowanych odrzuceniem ofert pracy wsparcie finansowe ogranicza się do niektórych podstawowych pozycji. Przykładowo uchodźcy otrzymają wówczas zaledwie 168,75 euro na żywność i 11,19 euro na opiekę zdrowotną, co poważnie ogranicza podstawowe potrzeby życiowe.

Kalkulacja tych świadczeń opiera się na próbie dochodów i konsumpcji Federalnego Urzędu Statystycznego, przy czym ostatnie dostępne dane pochodzą z 2018 r. Jeśli porównać miesięczne wydatki przeciętnego jednoosobowego gospodarstwa domowego w Niemczech, można zauważyć, że uchodźcy otrzymują na żywność o około 20,76 euro mniej, a po uwzględnieniu inflacji nawet o 75 euro mniej niż przeciętny obywatel. Rozbieżność ta może być jeszcze poważniejsza, biorąc pod uwagę niedawne podwyżki cen żywności.

Spojrzenie poza granice

Godne uwagi jest również porównanie wsparcia w Niemczech z innymi krajami europejskimi. Niemcy oferują najwyższe w Europie świadczenia azylowe już na etapie składania wniosku, np codzienne wiadomości zgłoszone. Osoby ubiegające się o azyl samotnie otrzymują tutaj 441 euro miesięcznie, podczas gdy osoby ubiegające się o azyl we Francji otrzymują jedynie 440 euro bez zakwaterowania i zaledwie 210 euro z zakwaterowaniem. W Danii roszczenia oprócz zakwaterowania są znacznie niższe i wynoszą 236 euro.

Po zatwierdzeniu ich wniosku o azyl osoby ubiegające się o azyl w Niemczech mogą ubiegać się nawet o świadczenie obywatelskie w wysokości 563 euro. Natomiast osoby, którym odmówiono azylu w Niemczech, po 36 miesiącach tolerancji otrzymują świadczenia podobne do świadczeń niemieckich beneficjentów pomocy społecznej. Znajduje to odzwierciedlenie w rosnącej liczbie wniosków o azyl, z których w 2024 r. zarejestrowano około 250 000, co stanowi wyraźny kontrast w porównaniu z Danią, gdzie otrzymano jedynie 2300 wniosków.

Rosnące wydatki i wyzwania

Koszty usług dla osób ubiegających się o azyl gwałtownie wzrosły w ostatnich latach. W 2024 roku na te usługi, m.in. wydano około 6,7 miliarda euro brutto Federalna Agencja Edukacji Obywatelskiej zgłoszone. Największa pozycja przypada na podstawowe usługi związane z zakwaterowaniem, wyżywieniem i innymi potrzebami, natomiast potrzeby specjalne, takie jak opieka zdrowotna, choć ważne, są mniej istotne i wynoszą łącznie około 1,24 miliarda euro.

W 2023 r. wydatki netto wyniosły około 6,4 mld euro, a w przyszłym roku planowane jest głosowanie za zmniejszeniem tych wydatków. Rozwój sytuacji pokazuje, że wyzwania w obszarze pomocy uchodźcom mają nie tylko charakter ludzki, ale także wymiar finansowy. Pozostaje mieć nadzieję, że stworzone zostaną niezbędne warunki ramowe, aby promować zadowolenie i integrację uchodźców.