Pokolenie Z żąda: elastyczności zamiast sztywnych godzin pracy!

Pokolenie Z żąda: elastyczności zamiast sztywnych godzin pracy!

Obecnie w nadreńskim mieście Hamm toczy się gorąca debata na temat oczekiwań pokolenia Z – terminu opisującego osoby urodzone w latach 1996–2009 – od tradycyjnego świata pracy i tego, jak ci młodzi ludzie czują się na rynku pracy. Na targach edukacyjnych wpływowy i uczestnik niemieckiego programu Next Top Model Julian Kamps już po trzech tygodniach zatrudnienia wyraził swoje niezadowolenie z klasycznego dnia pracy. „Trzy i pół godziny wolnego czasu po dniu pracy od 7:30 do 18:41 – czy to naprawdę może być model życia?” – pyta Kamps w wirusowym filmie, który cieszy się dużym zainteresowaniem w obecnej debacie na temat kultury pracy. Dyskurs na temat ciężaru ośmiogodzinnego dnia pracy i oczekiwań młodych ludzi nabiera tempa i staje się jasne, że pokolenie Z nie jest po prostu gotowe na takie same poświęcenia jak ich poprzednicy.

Jak podaje „Tagesschau”, wielu przedstawicieli tego pokolenia przywiązuje dużą wagę do zachowania równowagi między życiem zawodowym a prywatnym. 16-letnia Selahattin marzy o usamodzielnieniu się i braku konieczności codziennego chodzenia do biura. „Codzienna praca nie jest dla mnie” – przyznaje, podczas gdy jego rówieśnicy też myślą o elastycznych modelach pracy. Jego dziewczyna Finja, studentka, uważa, że ​​zwykły dzień pracy jest stresujący i chciałaby alternatywnych godzin pracy, które zapewniałyby więcej przestrzeni na życie prywatne. Alexander, stażysta, swoją obecną pracę traktuje jako obowiązek, ale w przyszłości chciałby mieć elastyczny czas pracy.

Sceptycyzm pracodawców

Ale co z drugą stroną medalu? Matthias Kottmann, dyrektor zarządzający firmy zajmującej się obróbką metali, wyraża obawy dotyczące chęci do pracy swoich młodszych pracowników. Podkreśla, że ​​w dyskusji na temat równowagi między życiem zawodowym a prywatnym nie można pomijać potrzeby wydajności pracy. „Pozostaje pytanie, jaką elastyczność gospodarka może tolerować bez utraty produktywności” – mówi. Jednak Tidi von Tiedemann, dyrektor zarządzająca firmy zajmującej się produkcją filmową, postrzega elastyczność jako szansę. Jak podaje, ulgi dla młodych pracowników mogłyby zwiększyć ich motywację, a nawet pomóc w przeciwdziałaniu niedoborom wykwalifikowanych pracowników.

Wyniki badania Statista podkreślają perspektywę pokolenia Z. Około 78 proc. jest skłonnych zmienić pracę, jeśli pojawią się lepsze możliwości zarobku. Prawie dwie trzecie chce otwartej i nowoczesnej kultury zarządzania, która ceni ich osiągnięcia. Ponadto 75 proc. domaga się wsparcia w obszarze zdrowia psychicznego w pracy.

Jak wypada porównanie pokolenia Z?

Jednak nie wszystko złoto, co się świeci: podczas gdy w Niemczech zatrudnionych jest około 6,2 miliona osób w wieku od 20 do 29 lat, które podlegają składkom na ubezpieczenie społeczne, pokolenie Z stanowi łącznie około 12 milionów populacji, co odpowiada udziałowi w wysokości około 14,8 procent. Obawy o produktywność tego pokolenia nie są bezpodstawne wśród starszych pokoleń. Ponad dwie trzecie respondentów starszego pokolenia postrzega pokolenie Z jako mniej zdolne. Z badań wynika, że ​​dwie trzecie pokolenia Z, podobnie jak milenialsi, dąży do osiągnięcia sukcesu zawodowego.

Debata nie dotyczy zatem tylko tego, czy nowe modele pracy mogą wpłynąć na przechodzenie na emeryturę przyszłych pracowników, ale także tego, w jaki sposób gospodarka i społeczeństwo jako całość odpowiadają na potrzeby pokolenia, które chce na nowo zdefiniować życie zawodowe. Żądanie bardziej elastycznego stylu życia może potencjalnie trwale zmienić kulturę pracy. Czas pokaże, czy pracodawcy będą skłonni poprzeć tę zmianę, czy też zwycięży sceptycyzm i tradycja.

W debacie na temat przyszłego modelu pracy istotne wydaje się promowanie wzajemnego zrozumienia między pracodawcami a pokoleniem Z w celu znalezienia sposobu, który zapewni sprawiedliwość obu stronom. Nadrenia przeżywa ekscytujący etap w strukturze świata pracy – czas pokaże, czy raportowanie jest leniwe, czy sumienne.